My Bonjour

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΡΕΡ

Ο Παύλος Καρρέρ ή Καρρέρης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στις 12 Μαΐου 1829 και - ήταν Έλληνας συνθέτης.

Σπούδασε μουσική στη γενέτειρά του με τους Ιταλούς διδασκάλους Giuseppe Cricca, Francesco Marangoni και πιθανώς στην Κέρκυρα με τον Νικόλαο Χαλικιόπουλο Μάντζαρο.
Διαθέτοντας φυσικό μουσικό χάρισμα, αλλά και εναρμονισμένος με το πολιτιστικό κλίμα των Ιονίων Νήσων της εποχής, στο οποίο κυριαρχούσε η ιταλική όπερα και η ευρωπαϊκή κουλτούρα, συνέθεσε τα πρώτα του μικρά μουσικά έργα περί τα τέλη της δεκαετίας του 1840.

Το 1850, μεσούσης της ενοποίησης της Ιταλίας, μετακόμισε στο υπό αυστριακή κατοχή Μιλάνο.
Εκεί παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής με τους Raimondo Boucheron, Pietro Tassistro και Giuseppe Winter.
Εντός του έτους παρουσίασε σε συναυλία στο θέατρο «Carcano» τα πρώτα ορχηστρικά του έργα και συνέθεσε την παρτιτούρα για το μπαλέτο του Tomaso Casati Bianca di Belmonte, που ανέβηκε στο «Teatro della Canobbiana».
Υπό την προστασία του Francesco Lucca, του παντοδύναμου Ιταλού μουσικοεκδότη, ο Καρρέρ έκανε το ντεμπούτο του ως σύνθετης όπερας τον Αύγουστο του 1852 στο «Carcano», με το έργο Dante e Bice [Δάντης και Βεατρίκη], όπερα σε τρία μέρη βασισμένη σε λιμπρέτο του Serafino Torelli.

Το έργο, το οποίο φαίνεται ότι προκάλεσε την αυστριακή αστυνομία με τις πολιτικές του αιχμές, αναφέρεται στον Ιταλό εθνικό ποιητή  Δάντη Αλιγκέρι, τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για τη Βεατρίκη Πορτινάρι, την πολιτική του δράση και τη συγγραφή της Θείας Κωμωδίας.

Την επόμενη χρονιά ο Καρρέρ συνεργάστηκε με τον χορογράφο Αντρέα Παλαντίνο για το κωμικό μπαλέτο Cadet, il barbiere [Καντέτ ο μπαρμπέρης], το οποίο ανέβηκε στην «Canobbiana» χωρίς σημαντική απήχηση (Ιούνιος 1853).
Ωστόσο, η χρονιά αυτή επεφύλαξε μία μεγάλη επιτυχία για τον νεαρό συνθέτη: η τρίπρακτη όπερα Isabella d’Aspeno παρουσιάστηκε στο Θέατρο Σαν Τζάκομο της Κέρκυρας (Φεβρουάριος 1854), για να ακολουθήσει μία θριαμβευτική δέσμη παραστάσεων στο μιλανέζικο «Carcano» (Απρίλιος 1854 και Μάρτιος 1856).

Το έργο, πάνω σε λιμπρέτο αγνώστου ποιητή, υπογράφοντος με τα αρχικά R.G.S., κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ιταλική οπερατική δημιουργία του mezzo ottocento, καθώς φαίνεται ότι αποτελεί ένα από τα πρότυπα της πασίγνωστης όπερας του Τζουζέπε Βέρντι, Χορός μεταμφιεσμένων.
Η επιτυχία του Καρρέρ στις μιλανέζικες σκηνές συμπληρώνεται με το ανέβασμα της grand opéra La Rediviva [Η νεκραναστημένη], σε τρεις πράξεις και λιμπρέτο του Τζουζέπε Σάπιο.
Η όπερα έτυχε θερμότατης υποδοχής όταν ανέβηκε ως υπερπαραγωγή στο «Carcano» (Ιανουάριος 1856), επιτυχία η οποία συνεχίστηκε στο Teatro Comunale του Como (Ιανουάριος 1857), καθώς και στο κερκυραϊκό Θέατρο Σαν Τζάκομο (Δεκέμβριος 1857).
Καθ’ όλο το διάστημα της παραμονής του στην Ιταλία ο Καρρέρ επίσης συνέθεσε μουσική σαλονιού και ειδικότερα οπερατικές μεταγραφές για πιάνο και φλάουτο, χορούς και ασκήσεις solfège.

Εμφορούμενος από το όραμα να δημιουργήσει εθνική μουσική και να καταστεί ο πρώτος εθνικός συνθέτης της Ελλάδας, ο Καρρέρ επαναπατρίστηκε το 1857 και εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο.
Εκεί συνεργάστηκε ως αρχιμουσικός και ως ιμπρεσάριος με τα τοπικά θέατρα, δίδαξε μουσική και παντρεύτηκε την υψίφωνο και πρωταγωνίστρια των έργων του, Ισαβέλλα Ιατρά.
Την ίδια εποχή συνέθεσε την πρώτη του εθνικού περιεχομένου όπερα, τον τετράπρακτο Μάρκο Βότζαρη (1858-1860), καθώς και πολυάριθμα άσματα σε ελληνικούς στίχους, ανάμεσα στα οποία το πασίγνωστο κλέφτικο «Ο Γερο-Δήμος», ένα δημοτικοφανές  τραγούδι που ενσωματώθηκε στην παραπάνω όπερα.
Ο Μάρκος Βότζαρης μετά από πολλές περιπέτειες, λόγω του επαναστατικού του περιεχομένου, έκανε πρεμιέρα στην Πάτρα τον Απρίλιο του 1861 και θωρείται το πιο γνωστό έργο του Καρρέρ και η δημοφιλέστερη ελληνική όπερα του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα που γνώρισε πάνω από 45 σκηνικές διδασκαλίες.
Το έργο, αρχικά συντεθειμένο σε ένα ιταλικό λιμπρέτο του Giovanni Caccialupi, σταδιακά μεταφράστηκε και καθιερώθηκε στα ελληνικά, προκαλώντας συχνά λαϊκό ενθουσιασμό στις πλατείες των θεάτρων όπου παρουσιάστηκε.
Στην ίδια περίπου γραμμή, αλλά πιο προχωρημένες συνθετικά είναι και οι άλλες δύο εθνικές του όπερες, η ατμοσφαιρική οριεντάλ Κυρά Φροσύνη (λιμπρέτο από τον Ελισαβέτιο Μαρτινέγκο, βασισμένο στο ομότιτλο εκτενές ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη), που παρουσιάστηκε στον ζακυνθινό «Απόλλονα» τον Νοέμβριο 1868 και η ηρωικού ύφους Δέσπω (λιμπρέτο από τον συλλέκτη δημοτικών τραγουδιών και πολυσχιδή λόγιο Αντώνιο Μανούσο), που ανέβηκε στον «Απόλλωνα» των Πατρών, τον Δεκέμβριο 1882.
Τόσο η πρώτη, ένα ώριμο έργο με έντονο το κουλέρ λοκάλ και τα στοιχεία του αισθησιασμού και της ψυχογραφίας, όσο και η δεύτερη, ένα έργο με αισθητή εθνική σφραγίδα, πυκνό σε δημοτικά μελίσματα και μελωδικά μοτίβα, έχουν αποτυπωθεί σε δίσκους ακτίνας και είναι προσιτές στο κοινό.
Παράλληλα με τα εθνικά του μελοδράματα, ο Καρρέρ συνέχισε να συνθέτει ιταλικού ύφους όπερες, όπως η μυθιστορηματικής πλοκής Fior di Maria [Μαριάνθη] (σε λιμπρέτο Giovanni Caccialupi, πρεμιέρα στο Θέατρο Σαν Τζάκομο της Κέρκυρας, Ιανουάριος 1868), στην οποία ανιχνεύονται ρεαλιστικά και προβεριστικά στοιχεία. Αποφασιστικότερα βήματα προς τον σκηνικό και τον μουσικό ρεαλισμό πραγματοποίησε με τη σύνθεση της Maria Antonietta (λιμπρέτο του Γεωργίου Ρώμα, πρεμιέρα στο θέατρο «Φώσκολος» της Ζακύνθου, Ιανουάριος 1884).

Ιδιαίτερη θέση στην οπερατική του δημιουργία κατέχει η τελευταία του όπερα Μαραθών-Σαλαμίς, ένα φιλόδοξο έργο σε τέσσερα μέρη (σύνθεση του 1887), που συνδυάζει τον όψιμο νεοκλασικισμό με τον πρώιμο μουσικό ιμπρεσιονισμό και μία βαγκνερική τάση για ενότητα, το οποίο δεν παρουσιάστηκε στην εποχή του, αλλά… 115 χρόνια μετά (παγκόσμια πρώτη το 2003 από την Εθνική Λυρική Σκηνή).

Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας ο Καρρέρ επίσης εργάστηκε ως μουσικοδιδάσκαλος, διευθυντής ορχήστρας και συμβασιούχος ιμπρεσάριος.

Υπήρξε ο δημοφιλέστερος Έλληνας μουσουργός του 19ου αιώνα, ενώ ανέπτυξε σημαντική σταδιοδρομία στην Ιταλία.
Παρακολουθούσε από απόσταση αναπνοής τις εξελίξεις στο πεδίο της ευρωπαϊκής όπερας, αφουγκραζόταν την καλλιτεχνική νεωτερικότητα και ανανέωνε διαρκώς τη συνθετική του πρακτική.
Στο συνθετικό του ύφος εντοπίζονται ιταλικές επιδράσεις, κυρίως από τον Verdi της μεσαίας περιόδου και το όψιμο belcanto.
Ωστόσο, το μουσικό του ιδίωμα διακρίνεται για το ιδιαίτερο προσωπικό του στίγμα, καθώς και για την προσπάθειά του να προσδώσει εθνικό χρωματισμό στις δημιουργίες του.
Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στη χαρακτηριστικότερη εξέλιξη στο πεδίο της έντεχνης νεοελληνικής μουσικής που συντελέστηκε στα Επτάνησα των μέσων του 19ου αιώνα και αφορά στην πρώτη συστηματική προσπάθεια δημιουργίας αυθύπαρκτης εθνικής όπερας.

 Απεβίωσε στη Ζάκυνθο στις 7 Ιουνίου 1896.
 

ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ

Ο Σαράντος Αγαπηνός, γνωστός με το ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας γεννήθηκε στους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας, στις 17 Φεβρουαρίου 1880 και  ήταν Έλληνας οπλαρχηγός που έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα.

Το πραγματικό όνομα του Τέλλου Άγρα ήταν Σαραντέλλος ή Σαράντος Αγαπηνός. Αν και τυπικά δηλώνονται ως τόπος γέννησής του οι Γαργαλιάνοι Μεσσηνίας, ο πραγματικός τόπος γέννησής του, το 1880, ήταν το Ναύπλιο, στο οποίο υπηρετούσε τότε, ως Εφέτης, ο Γαργαλιανιώτης πατέρας του Ανδρέας Αντωνίου Αγαπηνός, ο οποίος εν τέλει αποφάσισε να τον εγγράψει στα μητρώα αρρένων των Γαργαλιάνων Μεσσηνίας.

Το 1901, ο Σαράντος αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και τοποθετήθηκε στη φρουρά της Αθήνας.
Σε πολύ νεαρή ηλικία κατόρθωσε να διοριστεί αρχηγός ενός ανταρτικού σώματος, το οποίο προετοίμαζε στο Βόλο ο καπετάν Ακρίτας (Κωνσταντίνος Μαζαράκης).

Με το βαθμό του υπολοχαγού μπήκε ως αντάρτης στο Βάλτο των Γιαννιτσών και πρωτοστάτησε στις συμπλοκές με τους κομιτατζήδες στο στρατηγικό αυτό σημείο, χωρίς να τον λυγίζουν οι τραυματισμοί και οι αρρώστιες του βάλτου.
Στις 5 Ιουνίου 1907 ο Βούλγαρος βοεβόδας Ζλάταν εκμεταλλεύτηκε το ήθος και την τιμιότητα του Άγρα και, αφού τον κάλεσε άοπλο να συμφιλιωθούν, τον αιχμαλώτισε και τον κρέμασε κοντά στο Τέχοβο (Καρυδιά Πέλλας), Εδέσσης στις  7 Ιουνίου 1907.

Η λαϊκή παράδοση κατέγραψε τον θάνατο του Τέλλου Άγρα με πολλά τραγούδια.

Η δράση και ο μαρτυρικός θάνατος του Καπετάν Άγρα ενέπνευσαν στην Πηνελόπη Δέλτα το γνωστό μυθιστόρημά της «Στα μυστικά του Βάλτου».

ΑΤΩΝΙΟΣ ΦΛΩΡΟΣ

Ο Αντώνιος Φλώρος ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, αρεοπαγίτης και αντιδικτατορικός αγωνιστής.

Γεννήθηκε το 1903 στο Νεοχώρι Ναυπακτίας της Αιτωλοακαρνανίας.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό κλάδο (έχοντας εισέλθει το 1932), φθάνοντας στο βαθμό του αρεοπαγίτη το 1959.
Ο αδελφός του, Αλέξανδρος Φλώρος, επίσης υπήρξε διακεκριμένος δικαστικός.

Το 1962 υπέστη πειθαρχική δίωξη από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, επειδή πρωτοστάτησε στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Ήταν επιθεωρητής και με την ιδιότητα αυτή είχε υπό την εποπτεία του την δικαστική υπόθεση της πολιτικής δολοφονίας του Λαμπράκη.

Απολύθηκε από τη χούντα το 1968.
Επανήλθε στο δικαστικό σώμα το 1974, έχοντας αναπτύξει αντιχουντική δράση κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 1988 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Κατέλειπε τη σύζυγό του, Νίτσα, παιδιά και εγγόνια.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΝΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Μπόνης  ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε το 1905 στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας.

Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στον Αστακό και τη Λευκάδα και το 1922 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετά από δύο χρόνια, το 1924, μετεγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή του ιδίου Πανεπιστημίου από όπου αποφοίτησε το 1927.
Λαμβάνοντας υποτροφία του Υπουργείου Παιδείας συνέχισε τις σπουδές του στη Βυζαντινολογία και την Εκκλησιαστική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια των Βρυξελλών, του Μονάχου και του Βερολίνου.
Το 1937 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ενώ το 1938 διδάκτωρ θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης, στην Κεφαλονιά και την Πάτρα, αλλά και το Μαράσλειο Αθηνών, και στη συνέχεια υπήρξε γενικός επιθεωρητής και διευθυντής της Γερμανικής Σχολής Αθηνών έως το 1940.
Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να αρθρογραφεί στα περιοδικά «Θεολογία» και «Εκκλησία» της Εκκλησίας της Ελλάδος των οποίων υπήρξε διευθυντής την περίοδο 1968-1982, ενώ ασχολήθηκε και με τα αρχεία της Ιεράς Συνόδου.
Το 1938 εξελέγη υφηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, και δίδαξε ως επίκουρος καθηγητής, ενώ το 1942 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα της Γενικής Εκκλησιαστικής Γραμματολογίας στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 1951 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αντικαθιστώντας τον Δημήτριο Μπαλάνο στην έδρα της Πατρολογίας και της Ερμηνείας των Πατέρων.
Υπήρξε κοσμήτορας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, αλλά και σε αυτή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1956-1957, 1964-1965 και 1969-1970.
Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1970, λόγω συνταξιοδότησης.

Δίδαξε ακόμη, ως επισκέπτης καθηγητής στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη των ΗΠΑ, ενώ για δύο χρόνια διετέλεσε γενικός διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας.
Το 1938 εξελέγη μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και το 1978 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ το 1987 υπήρξε πρόεδρος αυτής.

Απεβίωσε στις 7 Ιουνίου 1990 στην Αθήνα.
 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΤΑΤΖΗΣ

Ο Σωτήρης Πατατζής γεννήθηκε το 1917 και ήταν Έλληνας λογοτέχνης, με καταγωγή από τη Μεσσήνη Μεσσηνίας.

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά.
Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.
Στην αντίσταση εντάχτηκε στο ΕΑΜ.

Το μυθιστόρημά του «Μεθυσμένη Πολιτεία» μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη στο τέλος της δεκαετίας του 1970, σε σκηνοθεσία Άρη Λυχναρά και με πολλούς γνωστούς πρωταγωνιστές (Βέρα Κρούσκα, Γιάννης Βόγλης, Παύλος Χαϊκάλης, Χρυσούλα Διαβάτη κτλ.).
Ουσιαστικά, αυτό το έργο αποτελεί γόνιμη σύνθεση της φαντασίας του συγγραφέα και προσωπικών του βιωμάτων από την γενέτειρα του, Μεσσήνη.
Δεν είναι τυχαίο πως πολλά στοιχεία του έργου (πρόσωπα και καταστάσεις) αντικατοπτρίζουν την Μεσσήνη του Μεσοπολέμου.
Πολύ επιτυχημένα εξακολουθούν να είναι τα θεατρικά έργα του Πατατζή.

Πέθανε στις 7 Ιουνίου 1991.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΩΣΤΑΣ

Ο Γεώργιος Τζιτζικώστας  γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 11 Απριλίου 1941 και  ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός με τη Νέα Δημοκρατία.

Η οικογένεια Τζιτζικώστα έχει καταγωγή από τα Τρίκαλα, (από το χωριό Στεφάνι) αργότερα όμως εγκαταστάθηκε στη Βραχιά Θεσσαλονίκης.
Ο Γεώργιος Τζιτζικώστας μεγάλωσε στην Αθήνα και ήταν φίλος με τον μετέπειτα βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνο, ο οποίος παρέστη και στην κηδεία του το 2000.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974 με τη ΝΔ στο Υπόλοιπο Θεσσαλονίκης.
Επανεκλέχθηκε το 1977, 1981, 1985, 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990 και 1993 στη Β΄ Θεσσαλονίκης.
Εσωκομματικά, θεωρούνταν «σκληρός δεξιός» και άνθρωπος του Ευάγγελου Αβέρωφ.

Από το Νοέμβριο του 1974 μέχρι τον Οκτώβριο του 1977 χρημάτισε υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη διετέλεσε υφυπουργός Συντονισμού από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1981.

Τέλος, διετέλεσε υπουργός Μακεδονίας - Θράκης από τον Απρίλιο του 1990 μέχρι τον Αύγουστο του 1991, στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1996 με 16.188 ψήφους.

Ενώ νοσηλευόταν δήλωσε υποψηφιότητα για τις εκλογές του 2000 αλλά δεν εκλέχθηκε.

Απεβίωσε από καρκίνο στην Αθήνα, στις 7 Ιουνίου του 2000.
Η ταφή του έγινε στη Βραχιά Θεσσαλονίκης, ιδιαίτερη πατρίδα της οικογένειάς του.
 

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ

Η Μαλβίνα Κάραλη πραγματικό όνομα Μαρία Ελένη Σακκά, ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.

Σύμφωνα με το ιδιόχειρο βιογραφικό της, γεννήθηκε στο Ισραήλ στις 3 Φεβρουαρίου 1952 και μεγάλωσε στην Αθήνα.

Με το πραγματικό της όνομα (Μαίρη Σακκά) συμμετείχε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, όπως «Ορφανή σε ξένα χέρια» (1962) του Ερρίκου Θαλασσινού, «Κατρακύλισμα... στο βούρκο» (1962) του Σπύρου Ζιάγκου, «Ορφανή στους πέντε δρόμους» (1964) του Παναγιώτη Κωνσταντίνου, κ.α.

Εργάστηκε επί χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και ως αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλικ και 01.

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ.

Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven), Μαλβίνα Live (ΣΚΑΪ), Μαλβίνα Hostess (MEGA), Μαλβίνα Ρίχτεν (STAR).

Παράλληλα, ως σεναριογράφος, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου.

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον βιβλιοχαρτοπώλη Βαγγέλη Κάραλη, ο δεύτερος με τον σκηνογράφο Γιώργο Πάτσα και ο τελευταίος με τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Ιουνίου 2002 από καρκίνο.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Θανάσης Σπυρόπουλος ήταν Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης.

Γεννήθηκε στη 1 Οκτωβρίου το 1931 στο Κοπανάκι της Μεσσηνίας και από πολύ μικρός γοητεύτηκε από το θέατρο σκιών, βλέποντας παραστάσεις στο καφενείο του πατέρα του.

Σε ηλικία περίπου 15 ετών έγινε βοηθός – μαθητής σε έναν τοπικό καραγκιοζοπαίκτη, τον Βασίλη Φιλντισάκο, όπου έμαθε τα μυστικά της τέχνης.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα και για περίπου 70 χρόνια υπηρέτησε το θέατρο σκιών, παρουσιάζοντας εκατοντάδες παραστάσεις.

Το έργο του Θανάση Σπυρόπουλου δεν περιοριζόταν απλώς στην εκτέλεση παραστάσεων, αλλά περιλάμβανε: Συγγραφή καινούργιων έργων με τον Καραγκιόζη σε πρωτότυπες ιστορίες, όπως Ο Καραγκιόζης οικολόγος, Ο Καραγκιόζης στον ΟΗΕ, Ο Καραγκιόζης και το μαγικό δέντρο και πολλά άλλα.

Παρουσίαζε για περίπου 10 χρόνια στην ΕΡΤ2 την εκπομπή «Χρόνια Συντροφιά με τον Καραγκιόζη», φέρνοντας το θέατρο σκιών σε ένα ευρύτερο κοινό.

Συνέβαλε σημαντικά στη διατήρηση και ανανέωση του ελληνικού Θεάτρου Σκιών στην εποχή του, συνδέοντας την παράδοση με σύγχρονες θεματικές.

Ήταν πρόεδρος για 16 χρόνια του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών, γεγονός που δείχνει την αναγνώριση και το σεβασμό του στον χώρο.

Μαζί με τον γιο του, Κώστα, διατηρούσαν και παρουσίαζαν παραστάσεις στο δικό τους θέατρο σκιών (Θέατρο Σκιών Καραγκιόζη – Θανάση και Κώστα Σπυρόπουλου).

Απεβίωσε στις 7 Ιουνίου 2023, σε ηλικία 92 ετών.